Polska reklama jest reklamą, która ma swój jedyny, niepowtarzalny charakter. Polska reklama ma dwa nurty, jeden polski narodowy, pokazujący indywidualne cechy Polaków, drugi nurt, to ten międzynarodowy, który często wykorzystuje jeszcze zachodnie reklamy wprowadzając do nich dubbing. Krytycy polskiej reklamy twierdzą, że jest ona zbytnio zamerykanizowana i jest zbytnio seksistowska. Występuje w niej tradycyjny podział na role męskie i kobiece, co bardzo krytykują szczególnie środowiska feministyczne. Zdaniem feministek walczących o prawa kobiet w polskiej reklamie kobieta przedstawiana jest jako typowa kura domowa, której rolą jest pranie oraz gotowanie dla całej rodziny. W ostatnim czasie elementem pojawiającym się w polskich reklamach jest dowcip słowny. Ta forma przekazu w reklamie stała się popularna za sprawa twórców reklam pewnej sieci telefonów komórkowych, których slogany przeszły do powszechnego użycia. Wraz ze wzrostem świadomości oddziaływania mediów na świadomość ludzi pojawiły się reklamy społeczne mające za zadanie zwrócenie uwagi na najważniejsze problemy społeczne jak np. pijani kierowcy czy ubóstwo wśród dzieci. Dzięki takim reklamom prowadzone akcje społeczne są bardziej skuteczne.

Oglądając film lub serial, bardzo często zauważamy na ekranie wiele produktów, których nazwa jest skierowana w stronę kamery. Często są to produkty spożywcze, napoje, ale może to być także każdy inny produkt, którego producent opłaci koszty takiej reklamy, lub sponsoruje dane przedsięwzięcie. Media, wiadomości, reklama nie muszą więc korzystać z kosztownych reklam według scenariusza, ale mogą przedstawiać produkty w sposób bardziej naturalny, subtelny, ale bardzo korzystny. Nazwa produktu zapada w pamięć, a poza tym dobrze kojarzy się z danym aktorem, filmem. Od niedawna, przekazy telewizyjne zawierające takie reklamy, zobowiązane są do poinformowania o tym fakcie swoich widzów.Ile to już lat minęło od momentu, gdy Marylin Monroe zareklamowała jedne z najbardziej znanych na świecie perfum – i slogan reklamowy i perfumy cieszą się popularnością do dziś.‘Trafione’ reklamy, slogany, są latami kojarzone przez widzów, zapewne i produkty cieszą się dobrą sprzedażą. Widać z tego, że nieraz bardzo kosztowne reklamy w mediach nie odnoszą takiego sukcesu, jak nisko nakładowy, a celny pomysł.

Ważnym elementem każdego przekazu reklamowego jest język reklamy. Od tego środka przekazu zależy bardzo dużo i doskonale zdają sobie z tego twórcy reklam. Język reklamy jest potężną siłą o czym świadczy popularność reklam wykorzystujących dowcip językowy czy skojarzenia. Specjaliści od reklamy wykorzystują różnie mechanizmy i zabiegi jakimi są: wieloznaczność używanych zdań, czy celowe użycie sprzecznego komunikatu. Duże znaczenie w reklamie ma również użycie kolorów. Odpowiednio dobrane kolory do danej grupy docelowej wzbudzają emocje, a także pozwalają na identyfikację osobowości. By komunikat reklamy był efektywny i wzbudzał zainteresowanie musi być przekazany w sposób intersujący i efektowny, nie może naruszać ogólnie przyjętych zasad i norm społecznych. Przekaz staje się bardziej wiarygodny gdy specjaliści zastosują tzw. syndrom aureoli, gdzie wychodzi się z założenia, że osoba znana, celebryta , specjalista czy autorytet w danej dziedzinie skuteczniej przekona potencjalnych klientów do zakupu określonych towarów i usług.

Każdy z nas niejednokrotnie narzeka na różne rodzaje mediów. A to, że sieją plotki, a to, że nie mówią prawdy, a to, że są przekupne. Mało kiedy można się spotkać z dobrymi rzeczami na temat mediów, każdych jednych. Jednakże czy tak jest w rzeczywistości? Czy media są takie złe? Myślę, że nie są złe. Czasami dla nas są jedyną deską ratunku. Kiedy okazuje się, że nie mamy gdzie się udać z problemem, kiedy okazuje się, że wszystkie drzwi się za nami zamykają to wówczas niejednokrotnie okazuje się, że tylko i wyłącznie media są w stanie nam pomóc. Każdy z nas oczywiście zdaje sobie sprawę, że nie jest łatwo przemóc się, aczkolwiek media robią zaraz taki rozgłos, ze z pewnością ktoś może nam pomóc. Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę, że media pomagają nam bardzo często w codziennym życiu i jest to nieuchronne, dopóki nasz system prawny się nie zmieni. Każdy tylko rozkłada ręce, media tego nie robią. Zawsze pomagają. Przynajmniej się starają i trzeba przyznać, że im to wychodzi.

Przeważająca większość potencjalnych odbiorców reklamy i ludzi, którzy najłatwiej dają się nią zmanipulować to ludzie nie posiadający sprecyzowanej opinii o taczającym ich świecie. To nieprawda, że jakaś reklama zwrócona jest do odbiorcy z wyrobionym gustem czy smakiem. Tak naprawdę producenci reklam muszą nam pochlebić byśmy łatwiej uwierzyli w to, że produkt jest wspaniały. W końcu jak osoba z wyrobionym gustem mogłaby się pomylić w ocenie? Tym bardziej, że tysiące osób na całym świecie ceni daną markę i darzy ją zaufaniem. Znalezienie się wśród tak dużej grupy osób o doskonałym guście to coś o czym każdy konsument skrycie marzy. Kolejnym modnym trickiem reklamowym jest stworzenie w reklamie wrażenia rzeczywistości. Pani domu szuka odpowiedniego proszku, płynu do mycia szyb, odkurzacza czy pralki. Mężczyzna poszukuje niezawodnego i pięknego samochodu, dzięki któremu wszyscy zauważą, że odnosi sukcesy. A aktorzy występujący w reklamie ubrani w sklepach, z których także my korzystamy. Możemy wierzyć, że to nasz sąsiad lub sąsiadka.

Najnowocześniejszą formą reklamy jest obecnie reklama telewizyjna. Jej siła tkwi w połączeniu obrazu z dźwiękiem, dzięki czemu jest bardziej złożoną i wartościowszą od innych reklam. Dzięki powszechnemu dostępowi do telewizji ta forma reklamy ma bardzo duży zasięg oddziaływania. Każdego dnia oglądają telewizję miliony ludzi, ma ona także bardzo silny wpływ na społeczeństwo. Reklama telewizyjna pozwala reklamować każdy, nawet najmniejszy produkt. Dzieje się tak, ponieważ nieograniczone możliwości techniczne, perswazja językowa w połączeniu z pomysłowością, pozwala zareklamować dosłownie wszystko. Reklama telewizyjna posiada również wady. Filmy reklamowe nadawane w TV są krótkie i mało szczegółowe. Ich długość oraz zawartość jest ponadto często ograniczona jest przez prawo. Kolejnymi wadami tej reklamy są wysokie koszty oraz długi czas produkcji. Ponadto wielu widzom nie podoba się przerywanie filmów czy programów reklamami. W efekcie najczęściej telewidzowie przełączają na inny kanał lub wychodzą czy też zajmują się innymi sprawami. Aby reklama telewizyjna była skuteczna powinna przede wszystkim przyciągać wzrok jak i również zawierać łatwe do zapamiętania hasła.

Media każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę jak bardzo potrzebne są w naszym życiu, nie tylko tym codziennym. W pierwszej kolejności dzięki mediom nie narzekamy na nudę. Możemy w każdej chwili obejrzeć jakiś ciekawy program telewizyjny czy jakiś film czy serial. Poza tym w wiadomościach możemy usłyszeć różnego rodzaju informacje na różne tematy. Oczywiście każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że nie zawsze informacje są prawdziwe i obiektywne. Jednakże każdy z nas powinien zdawać sobie sprawę z tego, ze tak to już jest w tej naszej telewizji. Oczywiście media mają także również i inne funkcje. Przypominają nam wielkich i ważnych osobach czy wydarzeniach. Warto oglądać telewizję, jednakże nie należy z tym przesadzać, bo cienka jest bardzo granica miedzy czymś normalnym a czymś niekoniecznie zdrowym. Wszystko oczywiście zależy od nas. Jeśli oczywiście mamy umiar w tym co robimy. Każdy z nas powinien oglądać telewizję, aczkolwiek nie można przesadzać. Umiar i tylko umiar.

Reklamy dla dzieci to bardzo kolorowe spoty, które przeważnie pokazują różnego rodzaju zabawki czy ubrania. Oczywiście są one tak skonstruowane, by oczywiście były zrozumiałe dla dziecka. Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę, ze wówczas takie dziecko z pewnością może sobie prosić rodziców o taką zabawkę, aczkolwiek nie za każdym razem rodzic dziecku kupuje ta rzecz. Wiadomo, że dzieci są podatne na różnego rodzaju reklamy, bo nie wiedzą one tego, ze reklamy właśnie muszą nakłonić do zakupu danego produktu wszelkimi możliwymi sposobami. Niejednokrotnie dziecko zauroczone zabawką w reklamie jest rozczarowane, kiedy się okazuje, ze niestety zabawka odbiega od tej w rzeczywistości. Aczkolwiek wtedy można mieć pretensje do producenta reklamy, który zrobił coś niedozwolonego. Nie można przecież powiedzieć dziecku, ze zabawka sama jeździ, kiedy w rzeczywistości należy ją pchać. Wówczas będzie on strasznie rozczarowany a rozczarowanie u dziecka to naprawdę bardzo trudny stan.

Politycy i polityka często wykorzystują media do walki wyborczej. Nie sposób byłoby pominąć tak ważnej części życia zwykłego człowieka jakim są media. Bo tak naprawdę do tego stopnia uzależniliśmy się od telewizji, radia i internetu, że nie wyobrażamy już sobie dnia bez nich. Dla polityków możliwość dotarcia do jak największej liczby wyborców jest sprawa priorytetową. Prasa przestała być obiektywnym medium jeszcze w latach dwudziestych ubiegłego wieku , kiedy to nowa metodę manipulacji opinia publiczna zastosował William Randolph Hearst. Był właścicielem wielkiego imperium prasowego Jego zasługą jest także popularność dziennikarzy śledzących życie gwiazd i polujących kompromitujące zdjęcia z ich życia. Było to jednak w czasach kiedy prasa mała wielkie znaczenie, dużo większe niż teraz. Niemniej prasa, radio i telewizja to media często wykorzystywane przez polityków. W każdym kraju określone ugrupowania polityczne maja zaprzyjaźnionych dziennikarzy i żaden z nich nie udaje, że jest obiektywnym obserwatorem. Obiektywizm u dziennikarza jest pożądany ale szczerość wobec odbiorcy robi o wiele większe wrażenie.

Wiadomości każde tylko jedne można podzielić pod wieloma aspektami. W pierwszej kolejności można je podzielić pod względem ważności na wiadomości ważne i te mniej ważne. Wiadomo doskonale, że ważne wiadomości muszą być jak najszybciej dostarczone, natomiast te mniej ważne mogą zostać dostarczone później. Kolejnym podziałem jest podział na wiadomości poufne, tajne, oraz do użytku zewnętrznego. Rozróżniamy te wiadomości na podstawie poufności oraz jego stopnia. Jedne wiadomości można przekazywać dalej, inne z kolei należy zachować tylko i wyłącznie dla siebie. Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę, ze te wszelkie wiadomości niejednokrotnie powodują kłótnie i nie łatwo jest rozróżnić jaka wiadomość gdzie umieścić, w której grupie, aczkolwiek niestety wszystko zależy od naszego usposobienia oraz od sposobu załatwienia danej sprawy. Każdy daną wiadomość może potraktować inaczej. Wszystko zależy oczywiście od usposobienia człowieka, od jego charakteru, a także od wielu różnych czynników na które często nie mamy żadnego wpływu.

We wszystkich dziedzinach dokonuje się to niezwykłe współdziałanie, którego owoce są tym cenniejsze, im większe jest napięcie prze­ciwieństw między życiem ukształtowanym i ży­ciem, które się rodzi, między myślą sformuło­waną i myślą nową, między gotowym kształ­tem artystycznym i Wizją twórczą, między ustabilizowanymi instytucjami i rewolucyjnym dążeniem.Ta dwoistość stanowi szczególną cechę isto­ty człowieka i jego egzystencji. Pominięcie któregokolwiek z tych dwóch składników ozna­cza zniekształcenie perspektyw poznawczych staje się źródłem szkodliwych wskazań, które bądź zalecają ślepą uległość siłom „życia”, bądź określają zadania „rozumu” w sposób dogmatyczny i ciasny.Z tych właśnie pozycji sądzono — głośna książka Gyorgy Lukacsa reprezentowała ten punkt widzenia  — iż liczne kierunki filozofii XIX i XX wieku od Kierkegaarda do egzysten- cjalizmu i od Nietzschego do Bergsona, akcen­tując w różnorodny sposób pojęcia istnienia, woli mocy, sił życia, intuicji, irracjonalizmu — przyczyniały się do niszczenia tego, co stanowi najcenniejszy dorobek materialistycznej filo­zofii europejskiej: rozumu i naukowego planowania, otwierały drogę ciemnym mocom fa­szyzmu.

W tych określeniach ujmuje się dwa aspek­ty społecznego życia: to, co się rodzi, i to, czym kierujemy. Pozostawić to, co się rodzi, bez celowej i kształtującej opieki znaczyłoby ulec żywiołom; ale skoncentrowanie uwagi wyłącz­nie na racjonalnych i utylitarnych strategiach kształtowania sił życiowych prowadziłoby do wyjałowienia źródeł siły i twórczości. Jakkolwiek staralibyśmy się z pomocą różnych nauk przyrodniczych docierać do źródeł sił wital­nych, a z pomocą różnych nauk społecznych humanistycznych dochodzić do źródeł nowych potrzeb i sił twórczych — pozostają one wciąż swego rodzaju tajemnicą; stwarzają pewną rze­czywistość, którą zastajemy w nas samych poza nami, która jest dla nas zaskoczeniem która się staje warunkami i materiałem naszej świadomej, planującej działalności.

Wiemy, że społeczna natura człowieka nie jest czymś niezmiennym, ukształtowanym przez ustalone stosunki społeczne, lecz jest wyrazem dialektycznych przeciwieństw tkwiących zawsze w społecz­nej rzeczywistości, której utrwalone kształty są przedmiotem ataku sił tworzących przy­szłość.Jaki charakter mają te siły? W jakiej mierze rządzą one człowiekiem i w jakim stopniu go wyrażają?Różne odpowiedzi dawano na te pytania. Nie­zależnie jednak od tych różnic ostawało się zawsze przekonanie, iż w rozwoju społe­czeństw, a więc i w rozwoju człowieka, mamy do czynienia z procesem dwoistym, którego wewnętrzną sprzeczność i następującą dzidki tej sprzeczności wewnętrzną integrację można wyrazić z pomocą różnych określeń znaczą­cych ostatecznie to samo. Można mówić o ma­terii i formie, o energii i kształcie, o popędach celach, o witalności i rozumie, o potrzebach wartościach, o twórczości i planowaniu, o ży­ciu i formowaniu życia, o intensywności prze­żyć aktualnych i horyzontach przeszłego oraz przyszłego czasu itd.

Jeśli nawet czyni to za cenę wyrzeczeń osobistych, zna dobrze tę cenę, jaką za to płaci. I wie, dlaczego tak czyni. Wszech­stronny rozwój człowieka przestaje być w tych warunkach porzuceniem społeczności i próbą egoistycznego budowania osobistego królestwa, staje się zadaniem powszechnym i wymagają­cym; wspólnego uczestnictwa.W tym dialektycznym powiązaniu łączą się marzenia ludzi, aby coś ważnego czynić w swym życiu, z pragnieniami, aby być pełnymi ludźmi i cieszyć się całym dostępnym człowie­kowi bogactwem. I to właśnie znaczy: być człowiekiem. Ten wymiar człowieczeństwa sta­je się główną prawdą współczesnej antropo­logii. Wiemy już, iż społeczna natura człowieka wyrażała się zarówno w akceptacji konkret­nych form społecznego istnienia, jak i w prze­ciwstawianiu się im zawsze wówczas, gdy prze­stawały zaspokajać potrzeby wspólnego i spra­wiedliwego współżycia.

W tym dialektycznym powiąza­niu wyraża się zasadnicza biegunowość życia ludzkiego, o której jeszcze przyjdzie nam mó­wić, a mianowicie powiązanie i przeciwstawie­nie idei heroizmu i idei hedonizmu. Równie głęboką potrzebą człowieka okazuje się służba ofiarna, co radość z doświadczanej osobiście pełni życia.To dialektyczne powiązanie jest odpowiedni­kiem powiązania konieczności i wolności w spo­łecznym rozwoju. Jeśli wolność jest wartością społecznego życia, uznanie konieczności stano­wi drogę ku niej wiodącą. „Skok w wolność” nie dokonuje się w próżni. Musi być przygo­towany. Podobnie jest z wszechstronnym roz­wojem człowieka. W perspektywie przyszłości jest on wielką możliwością wszystkich ludzi, osiągalną dzięki powszechnemu działaniu spo­łecznemu.Człowiek, który zmierza do wszechstronne­go rozwoju, akceptuje życie jako wartość po­legającą na tym, iż właśnie taka pełnia rozwo­ju jest możiiwa; człowiek, który podejmuje trud organizowania społecznej rzeczywistości dla dobra ludzi, wyraża w, inny sposób tę samą akceptację życia.

Zwła­szcza aktywność kulturalna i naukowa nie mia­ły być przywilejem nielicznej grupy artystów uczonych, lecz miały się stać dobrem po­wszechnym. W pewnym sensie każdy człowiek miał być artystą i uczonym. Wzajemne relacje między obu tymi kon­cepcjami — człowieka-działacza i człowieka wszechstronnie rozwiniętego — bywały różne. W trudnych sytuacjach historycznych — w walce z kontrrewolucją, w wojnie ojczyźnianej dominowała oczywiście pierwsza z tych per­spektyw; w pokojowym okresie budownictwa socjalistycznego większe znaczenie mogła uzys­kiwać perspektywa druga. Byłoby jednak rzeczą mylną sądzić, iż alter­natywność ta przejawia się historycznie jako funkcja trudnych i łatwych sytuacji. Alterna­tywność ta ma w gruncie rzeczy charakter dialektyczny.